Posokowiec bawarski – opis rasy, charakter, pielęgnacja

Posokowiec bawarski to średniej wielkości pies myśliwski o wadze 20–25 kg, samodzielnym charakterze i krótkiej, przylegającej sierści. Dorosłe psy osiągają 47–52 cm w kłębie, suki 44–48 cm, a przeciętna długość życia wynosi 12 lat. To rasa ułożona do tropienia dolnym wiatrem farby grubej zwierzyny, która najlepiej czuje się przy aktywnym przewodniku. W tym artykule znajdziesz dokładny opis budowy, usposobienia, szkolenia, zdrowia oraz pielęgnacji tej rasy.

Jak wygląda posokowiec bawarski?

Dorosły pies tej rasy ma harmonijną, mocną sylwetkę przystosowaną do pracy w górach. Głowa jest stosunkowo szeroka, z wyraźnym stopem, mocną kufą oraz dużym, czarnym nosem. Oczy mają barwę od ciemnobrązowej po orzechową, a uszy są wysoko osadzone, szerokie u nasady i zwisające.

Grzbiet jest mocny i sprężysty, lędźwie krótkie, a klatka piersiowa dobrze rozwinięta. Ogon średniej długości noszony jest poziomo lub lekko skośnie w dół. Sierść jest krótka, gęsta, przylegająca i umiarkowanie szorstka, delikatniejsza na głowie oraz uszach.

W rasie dopuszczalnych jest kilka umaszczeń:

• płowoczerwone,
• czerwień jelenia,
• ciemnopłowe, czyli czerwonobrązowe,
• jasnopłowe do piaskowego,
• szaropłowe,
• pręgowane z ciemniejszym nalotem.

W obrębie rasy widoczne są dwa typy budowy. Osobniki mocniejsze przypominają posokowca hanowerskiego, są spokojniejsze i dokładniejsze w pracy. Lżej zbudowane psy bywają szybsze, bardziej zapalczywe i lepiej radzą sobie w trudnym terenie.

Rasa powstała w drugiej połowie XIX wieku w Bawarii. Za jej bezpośredniego przodka uznaje się posokowca hanowerskiego, a w tworzeniu brały udział gończy tyrolski, gończy alpejski oraz jamnikogończy. Dawniej wspominano także o ogarze tyrolskim i jamnikach, co tłumaczy lekką budowę części osobników.

Jaki charakter ma posokowiec bawarski?

To pies zrównoważony, pewny siebie i mocno przywiązany do opiekuna. Wobec obcych zachowuje rezerwę, ale nie jest typowo agresywny. Silny instynkt myśliwski i duża inteligencja sprawiają, że potrafi podejmować samodzielne decyzje w terenie.

W porównaniu z terierami rasa ta bywa mniej skłonna do przepychanek, ale potrafi równie mocno postawić na swoim. Samodzielność i upartość nie wynikają ze złośliwości, lecz z wieloletniej selekcji do samodzielnego tropienia.

Posokowce bawarskie bardzo źle znoszą samotność; pozostawione same w domu mogą szczekać, drapać drzwi i niszczyć przedmioty.

W usposobieniu tej rasy łączy się spokój z dużą energią. Pies chętnie biega, tropi, a także kopie dziury. Młode osobniki potrafią przez pierwsze półtora roku gryźć drewno, skórę i inne przedmioty, dlatego w domu trzeba zapewnić im zajęcie.

Szczekanie nie jest przypadkową wadą. Głoszenie, oszczekiwanie i oznajmianie to zachowania użytkowe, które przez pokolenia pomagały myśliwemu zlokalizować postrzałka. U psów trzymanych tylko w domu mogą jednak stać się uciążliwe.

Czy to pies dla rodzin z dziećmi?

Posokowce potrafią łagodnie obchodzić się z dziećmi i chętnie uczestniczą w życiu rodziny. Niezależnie od tego szkolenie powinno należeć do dorosłego opiekuna. Dzieci nie mogą wymuszać kontaktu, gdy pies odpoczywa, ani traktować go jak zabawki.

Nie każdy osobnik wykazuje jednak identyczną tolerancję. Przy wyborze szczeniaka do domu z małym dzieckiem warto obserwować rodziców i pytać hodowcę o temperament miotu.

Jak znosi samotność i obecność innych psów?

Silne przywiązanie do opiekuna bywa przyczyną lęku separacyjnego. Pies zostawiony na wiele godzin potrafi szczekać, wyć, drapać drzwi lub niszczyć wyposażenie. Znacznie lepiej czuje się w rodzinie, w której ktoś przebywa w domu przez większość dnia.

W stosunku do innych psów rasa jest zwykle tolerancyjna. We wspólnym domu najlepiej dogaduje się z drugim, dobrze zsocjalizowanym czworonogiem, choć nie wycofa się, gdy zostanie zaatakowana.

Jak szkolić posokowca bawarskiego?

Podstawowe posłuszeństwo trzeba wprowadzać od pierwszych dni po przybyciu szczeniaka. Krótkie, pozytywne sesje sprawdzają się lepiej niż surowe metody. Rasa źle znosi twarde traktowanie i szybko traci zaufanie do przewodnika.

Użytkowo posokowiec sprawdza się przede wszystkim w tropieniu postrzałków dzika, jelenia, sarny, muflona i kozicy. Praca na farbie to główne zadanie tej rasy, a węch pozwala podjąć trop w różnym terenie i przy zmiennej pogodzie.

Warto zapisać szczenię do psiego przedszkola, aby zbudować prawidłową socjalizację. Pies powinien od małego poznawać różne miejsca, dźwięki, ludzi oraz inne zwierzęta. Do najważniejszych elementów szkolenia należą:

• nauka przywołania, także na długiej lince,
• ćwiczenie odłożenia, czyli spokojnego pozostania w miejscu,
• stopniowe przyzwyczajanie do strzałów,
• praca węchowa od prostych zabaw z ukrytym smakołykiem.

Od czego zacząć naukę tropienia?

Najlepszym wstępem jest zabawa w szukanie ukrytych smakołyków. Szczenię uczy się wtedy aktywnie używać nosa i dostaje jasny sygnał, że praca węchowa się opłaca. Kolejny etap to włóczka, czyli ślad z kawałkami mięsa lub podrobów, a dopiero później farba.

Ścieżki tropowe powinny być początkowo krótkie i świeże. W miarę postępów wydłuża się czas leżenia farby, zmniejsza jej ilość i zwiększa dystans. Ścieżkę powinna układać osoba trzecia, a przewodnik może oznaczyć przebieg za pomocą wstążek lub innych punktów orientacyjnych.

Farbę na konkursach pracy układa się na odcinku około kilometra, a czas na wypracowanie śladu zależy od jego wieku i wynosi od 45 minut do godziny.

Polski Związek Łowiecki organizuje konkursy pracy oraz próby pracy. Biorą w nich udział psy od dziewiątego miesiąca życia, oceniane za tropienie, zachowanie przy zwierzynie, posłuszeństwo, oznajmianie i oszczekiwanie. Dodatkową formą sprawdzenia umiejętności bywa praca w naturalnym łowisku i konkursy dzikarzy.

Jak wygląda ostrzelanie?

Ostrzelanie trzeba prowadzić spokojnie. Zaczyna się od wizyty na strzelnicy lub miejsca, z którego z dużej odległości słychać strzały. Pies powinien być zajęty zabawą, a dystans zmniejsza się stopniowo, uważnie obserwując jego reakcje.

Dlaczego polowania zbiorowe nie są dla tego psa wskazane?

Posokowiec został wyselekcjonowany do pracy dolnym wiatrem, a nie do gonienia zwierzyny w miocie. Polowania zbiorowe uczą go pogoni, co niszczy wypracowane nawyki tropowca i utrudnia późniejsze prowadzenie na farbie.

Jeśli czworonóg ma towarzyszyć podczas polowania zbiorowego, powinien stać przy nodze na stanowisku. Puszczanie go luzem w miot lub dopuszczanie do gonienia sarny potrafi cofnąć efekty wielomiesięcznej nauki. Osoby szukające psa do tego rodzaju pracy częściej decydują się na gończego polskiego.

Jakie problemy zdrowotne dotykają tę rasę?

Posokowiec bawarski uchodzi za psa odpornego i stosunkowo zdrowego. Mimo to w populacji pojawiają się pewne schorzenia, na które warto zwrócić uwagę. Należą do nich:

• dysplazja stawów biodrowych,
• nawracające zapalenie spojówek,
• grudkowe zapalenie trzeciej powieki,
• padaczka,
• tendencja do nadwagi,
• kamień nazębny,
• uszkodzenia ogona i inne urazy mechaniczne.

Dysplazja stawów biodrowych może wynikać zarówno z predyspozycji, jak i z nieprawidłowego żywienia, zbyt intensywnego ruchu w młodym wieku lub częstego skakania. Szczeniaka nie należy zmuszać do biegania przy rowerze przed ukończeniem pierwszego roku życia.

Kamień nazębny trzeba regularnie usuwać. Można używać szczoteczki i pasty weterynaryjnej lub podawać czyszczące gryzaki. Uszy wymagają kontroli, ponieważ gromadzi się w nich wydzielina.

Jak karmić dorosłego posokowca?

Dieta musi odpowiadać aktywności psa. Psy pracujące potrzebują karmy wysokoenergetycznej, a domowy pupil zadowoli się jedzeniem o umiarkowanej zawartości białka. Sprawdza się zarówno gotowa karma wysokiej jakości, jak i zbilansowane posiłki domowe.

Dzienną porcję można podzielić na dwa posiłki. U wielu osobników występuje skłonność do zbierania odpadków, co czasem prowadzi do kłopotów żołądkowych. Trzeba też kontrolować masę ciała, bo nadwaga obciąża stawy.

Jak pielęgnować sierść, uszy i pazury?

Krótka sierść wymaga jedynie cotygodniowego wyczesywania gumową rękawicą, a w okresie linienia można robić to codziennie. Kąpiele wykonuje się w razie potrzeby, używając szamponu dla psów krótkowłosych. Uszy trzeba kontrolować regularnie, a pazury przycinać, gdy pies nie ściera ich sam podczas spacerów.

Dla kogo jest dobrym wyborem?

Ten pies najlepiej sprawdza się u myśliwego, który szuka specjalisty od pracy na farbie. Do szczęścia potrzebuje dużej ilości pracy węchowej, wybiegania w terenie i bliskiego kontaktu z człowiekiem. Nie wystarczy mu spacer wokół osiedla ani obecność w ogrodzie.

Osoby niezwiązane z łowiectwem mogą zapewnić mu zajęcia alternatywne, takie jak sporty węchowe, tropienie użytkowe czy długie leśne spacery. Trzeba jednak pamiętać, że instynkt myśliwski pozostaje silny i puszczanie luzem w lesie bywa ryzykowne.

Warunki mieszkaniowe mają mniejsze znaczenie niż czas poświęcony psu. Nawet w bloku rasa poradzi sobie, jeśli codziennie otrzyma solidną dawkę ruchu i pracy umysłowej. Z kolei w kojcu może przebywać, ale znacznie lepiej czuje się blisko rodziny.

Koszty utrzymania zaczynają się w 202