Leonberger pies – charakterystyka, pielęgnacja, usposobienie

Leonberger to duży pies o lwim wyglądzie, spokojnym usposobieniu i silnym przywiązaniu do rodziny. Wyróżnia się złotorudą sierścią z czarną maską oraz charakterystyczną grzywą wokół szyi. Poniżej znajdziesz najważniejsze informacje o wyglądzie, charakterze, pielęgnacji, żywieniu i zdrowiu tej rasy.

Jak wygląda leonberger?

Leonberger należy do molosów typu górskiego i zgodnie z pierwotnymi założeniami hodowlanymi przypomina lwa. Nazwa rasy pochodzi od niemieckiego miasta Leonberg, co oznacza Lwia Góra. W XIX wieku Heinrich Essig chciał stworzyć rasę, która będzie nawiązywać wyglądem do herbowego zwierzęcia miasta. Do krzyżowań miały zostać użyte nowofundlandy, długowłose bernardyny, pirenejskie psy pasterskie oraz kuvasze. Druga teoria mówi o pokrewieństwie z dawnymi mastifami tybetańskimi, które miały występować w Alpach już w średniowieczu.

W Polsce rasa nie należy do najbardziej popularnych, dlatego cena szczeniaka z rodowodem wynosi zwykle od 3000 do 5000 zł. Wybierając hodowlę, warto zwrócić uwagę na zrzeszenie w Związku Kynologicznym w Polsce oraz na badania stawów wykonane u rodziców.

Wymiary i masa ciała

Dorosły samiec osiąga w kłębie od 72 do 80 cm, a suka od 65 do 75 cm. Masa ciała psa waha się od 48 do 75 kg, natomiast suki najczęściej ważą od 41 do 59 kg. Dzięki tym rozmiarom leonberger zalicza się do jednych z najwyższych psów na świecie. Ma mocny grzbiet, głęboką i owalną klatkę piersiową, muskularne kończyny oraz średniej długości opadające uszy.

Szata i umaszczenie

Sierść leonbergera jest długa, przylegająca i zwykle prosta, chociaż dopuszczalne jest lekkie falowanie. Wokół szyi i klatki piersiowej tworzy się grzywa, wyraźniej zarysowana u samców, a na tylnych łapach widoczne są tak zwane portki. Umaszczenie może być lwie żółte, rude, rudobrązowe, piaskowe lub kremowe, przy czym zawsze wymagana jest czarna maska. Dopuszczalna jest mała biała plamka lub linia na piersi.

Jaki charakter ma leonberger?

Leonberger to pies odważny, inteligentny i zrównoważony. Mimo imponującej postury bywa spokojny, a czasami nawet flegmatyczny i leniwy. Nie powinien wykazywać lękliwości ani agresji. Mocno przywiązuje się do opiekunów i źle znosi samotność, dlatego najlepiej czuje się jako członek rodziny, a nie pies wyłącznie podwórzowy. W stosunku do dzieci jest łagodny, cierpliwy i opiekuńczy, ale ze względu na dużą masę nie należy zostawiać go z małymi dziećmi bez nadzoru.

Obcych potrafi początkowo obserwować z dystansem, jednak zaakceptuje ich, jeśli domownicy dają jasny sygnał, że są mile widziani. Jako stróż jest czujny, ale nie hałaśliwy – interweniuje dopiero wtedy, gdy sytuacja tego wymaga. Wzorzec rasy wymienia kilka cech charakteru typowych dla leonbergera:

• pewność siebie i opanowanie,
• średni temperament,
• skłonność do podporządkowania,
• wysoką zdolność uczenia się i zapamiętywania.

Jak pielęgnować leonbergera?

Pielęgnacja leonbergera nie jest skomplikowana, ale wymaga systematyczności. Poza okresem linienia wystarczy wyczesywać psa raz w tygodniu. Do tego celu dobrze sprawdza się szczotka do długiej okrywy włosowej lub metalowy grzebień. Szczególną uwagę należy zwracać na sierść na ogonie, portkach, w pachwinach i za uszami, bo tam najczęściej powstają kołtuny.

W okresie linienia leonberger gubi bardzo dużo sierści, dlatego wtedy trzeba go wyczesywać znacznie częściej, a martwy podszerstek usuwa się także furminatorem.

Szczotkowanie i usuwanie martwego włosa

Do codziennej pielęgnacji najlepiej sprawdzają się szczotki pudlówki z dłuższymi drucikami oraz gęste grzebienie. Włosy leonbergera są dość miękkie, nie wbijają się mocno w tapicerkę i łatwo je sprzątnąć wilgotną gąbką. W czasie intensywnego linienia wiosną i jesienią szczotkowanie powinno się odbywać nawet codziennie.

Kołtuny najlepiej rozdzielać palcami lub przy pomocy preparatów ułatwiających rozczesywanie. Nie należy szarpać splątanej sierści, bo może to sprawić psu ból i zniechęcić go do zabiegów pielęgnacyjnych. Po spacerach za miastem warto od razu usuwać z okrywy rzepy, nasiona i drobne patyki.

Kąpiele i suszenie

Leonberger uwielbia wodę, ale kąpiel z użyciem szamponu powinna odbywać się tylko wtedy, gdy pies jest wyraźnie zabrudzony. Warto wybierać szampony dla psów długowłosych lub przeznaczone do rudego umaszczenia. Po spłukaniu szamponu można nałożyć odżywkę, która zapobiegnie elektryzowaniu się włosa.

Ze względu na gęsty podszerstek sierść schodzi długo, dlatego leonbergera trzeba suszyć suszarką. Podczas suszenia włos należy delikatnie rozczesywać, a portki i pióra suszyć zgodnie z kierunkiem ich wzrostu. Po kąpieli w jeziorze czy rzece również trzeba dokładnie osuszyć psa, bo wilgoć utrzymująca się przy skórze może sprzyjać ropnemu zapaleniu skóry.

Pielęgnacja uszu, oczu i pazurów

Raz w tygodniu należy kontrolować stan uszu, oczu oraz gruczołów okołoodbytowych. Pazury przycina się wtedy, gdy pies sam ich nie ściera podczas spacerów. Ważne jest też regularne usuwanie kamienia nazębnego i mycie zębów odpowiednią pastą.

Jak żywić leonbergera?

Leonberger ma zwykle duży apetyt, dlatego łatwo doprowadzić go do nadwagi. Dorosły pies powinien otrzymywać pełnoporcjową karmę dla psów ras olbrzymich, najlepiej taką, która zawiera glukozaminę i chondroitynę. W diecie sprawdza się również dobrze zbilansowany system BARF, ale wymaga on wiedzy i systematycznych badań krwi. W codziennej praktyce sprawdzają się następujące zasady:

• podawaj karmę przeznaczoną dla ras dużych i olbrzymich,
• nie zostawiaj psu stałego dostępu do jedzenia,
• dziel posiłki na mniejsze porcje,
• unikaj dokarmiania między posiłkami, chyba że to nagroda w trakcie szkolenia.

Dzienna porcja pokarmu powinna być podzielona na co najmniej dwa posiłki podawane o stałych porach. Przekąski mogą stanowić najwyżej 10% dziennego zapotrzebowania kalorii. Pies po jedzeniu powinien mieć zapewnione około godziny lub dwie spokoju, co zmniejsza ryzyko niebezpiecznego skrętu żołądka.

Jak zadbać o zdrowie leonbergera?

Leonberger to rasa odporna na warunki atmosferyczne, ale nie jest wolna od obciążeń genetycznych. Dobrze znosi niskie temperatury, natomiast latem potrzebuje cienia i stałego dostępu do świeżej wody.

Średnia długość życia leonbergera wynosi 8–9 lat, chociaż najstarszy znany przedstawiciel żył 13 lat.

Choroby stawów i układu kostnego

Podobnie jak wiele innych dużych ras, leonbergery bywają podatne na dysplazję stawów biodrowych i łokciowych. U rosnących szczeniąt może pojawić się młodzieńcze zapalenie kości, czyli enostoza, a także odwarstwiająca martwica chrzęstno-kostna. Dlatego przy wyborze szczeniaka dobrze jest sprawdzić, czy rodzice mają wykonane badania stawów.

Zbyt szybki wzrost młodego psa bywa dodatkowym obciążeniem dla układu kostnego. W pierwszych miesiącach życia leonberger nie powinien być zmuszany do intensywnych zabaw z dorosłymi psami ani do częstego pokonywania schodów. Odpowiednia karma o umiarkowanej kaloryczności pomaga utrzymać prawidłowe tempo wzrostu.

Inne częste schorzenia

U leonbergerów zdarzają się również kardiomiopatia rozstrzeniowa, niedoczynność tarczycy oraz postępujący zanik siatkówki. Do chorób oczu typowych dla tej rasy należą katarakta i wady ustawienia powiek, takie jak entropium i ektropium. Hodowcy wykonują coraz więcej badań genetycznych, dzięki czemu łatwiej ograniczyć część tych problemów.

Warto też pamiętać o polineuropatii, która dotyczy uszkodzenia nerwów obwodowych, oraz o osteosarcomie – złośliwym nowotworze tkanki kostnej. Objawy nie zawsze są jednoznaczne, dlatego regularne kontrole weterynaryjne mają duże znaczenie.

Skręt żołądka – jak go uniknąć?

Leonberger, jak większość molosów, ma podwyższone ryzyko rozszerzenia i skrętu żołądka. Aby je zmniejszyć, posiłek powinien być podawany po spacerze, a nie bezpośrednio przed nim. Po jedzeniu pies potrzebuje spokoju i nie powinien biegać ani skakać. Zaleca się podział dobowej porcji na dwa mniejsze posiłki.