Dlaczego pies je trawę? Przyczyny i czy jest to groźne?

Jedzenie trawy przez psa w zdecydowanej większości przypadków nie jest objawem choroby ani niedoborów pokarmowych. Tylko u części zwierząt zjadanie zieleniny wiąże się z chęcią wywołania wymiotów lub złagodzenia dolegliwości żołądkowych. W artykule znajdziesz przyczyny tego zachowania oraz informacje, kiedy wymaga ono konsultacji z weterynarzem.

Dlaczego psy jedzą trawę?

Skubanie świeżych źdźbeł to zachowanie, które psy odziedziczyły po dzikich przodkach. Dieta wilków i innych psowatych nie składa się wyłącznie z mięsa, kości czy podrobów. Dzikie zwierzęta chętnie zjadają również owoce, zioła i trawę, co pozwala im uzupełniać dietę o włókno pokarmowe oraz różne substancje mineralne.

U domowego psa nie musi to oznaczać braków w diecie. Wiele czworonogów po prostu lubi smak soczystej trawy, a jej podgryzanie traktuje jak element spacerowej eksploracji. Jednak zachowanie to bywa też jednym z pierwszych sygnałów, że w przewodzie pokarmowym pojawił się dyskomfort.

Instynkt odziedziczony po wilkach

W badaniach wilczych odchodów trawa pojawiała się w 2–10% próbek. Często towarzyszyła jej obecność pasożytów, co wskazuje, że długie źdźbła mogą mechanicznie wspierać usuwanie nieproszonych gości z jelit. U domowych psów jest to raczej profilaktyka zakorzeniona w instynkcie niż potwierdzenie zarobaczenia.

Ciekawość, smak i nuda

Szczenięta poznają świat pyskiem, dlatego w ich przypadku skubanie trawy bywa zwykłą ciekawością. Młode psy dodatkowo chętniej naśladują matkę, jeśli ta regularnie podjada zieleninę. W upalne dni bodźcem do jedzenia trawy bywa także pragnienie, ponieważ świeże źdźbła zawierają sporo wody, choć nigdy nie zastąpią stałego dostępu do czystej wody.

Niestrawność i potrzeba wymiotów

Niektóre psy wybierają twarde, sztywne źdźbła i zjadają je łapczywie, by podrażnić błonę śluzową żołądka i wywołać wymioty. Takie działanie może pomóc po zjedzeniu nieświeżych resztek lub znalezionych na spacerze nieczystości. Nie jest to jednak reguła, bo tylko część zwierząt wymiotuje po trawie.

Co wykazały badania naukowe?

Naukowcy z Uniwersytetu Kalifornijskiego najpierw zapytali 25 studentów weterynarii i 47 opiekunów psów z kliniki uniwersyteckiej. Aż 79% opiekunów przyznało, że ich psy regularnie jadły rośliny, a w 95% przypadków była to trawa. W drugim etapie zebrano odpowiedzi dotyczące 1571 psów, co pozwoliło lepiej ocenić skalę zjawiska.

Po wykluczeniu zwierząt z chorobami przewlekłymi okazało się, że jedzenie trawy występuje niezależnie od rasy, płci i sposobu żywienia. Zdrowe czworonogi podjadały zieleninę regularnie, a złe samopoczucie przed tym zachowaniem zgłaszano stosunkowo rzadko.

Statystyki z ankiety

Zebrane dane pokazują, że 68% psów codziennie jadło trawę. Tylko 8% zwierząt wykazywało objawy złego samopoczucia tuż przed jej zjedzeniem. Regularne wymioty po trawie występowały u 22% psów, natomiast połowa badanych zwierząt wymiotowała sporadycznie. Częstsze podjadanie notowano u młodych czworonogów, co łączono z większą podatnością szczeniąt na pasożyty.

Dieta i włókno pokarmowe

Badania nie potwierdziły, by przyczyną było zbyt małe spożycie błonnika. Psy, które nie jadły trawy, nie otrzymywały dodatków roślinnych, a mimo to nie odczuwały takiej potrzeby. U części zwierząt wzbogacenie diety we włókno okazało się jednak pomocne. Opisano przypadek pudla, u którego podniesienie zawartości błonnika do 20% posiłku zatrzymało jedzenie trawy i wymiotowanie w ciągu trzech dni.

W badaniach na 12 psach laboratoryjnych dieta z dodatkiem FOS nie zwiększyła zainteresowania trawą, a wręcz je zmniejszyła. Podczas całego badania zwierzęta jadły trawę 374 razy, a wymioty zaobserwowano jedynie 2 razy.

Doraźnie przy problemach trawiennych weterynarz może zalecić także podanie prebiotyków lub probiotyków, które wspierają florę jelitową. Nie są to jednak środki podawane na własną rękę, ponieważ nie każdemu psu są potrzebne.

Czy trawa bywa niebezpieczna?

Sama zielenina zwykle nie szkodzi psu. Ryzyko pojawia się, gdy trawnik został spryskany nawozami, herbicydami lub środkami owadobójczymi. Zjedzenie takiej trawy może wywołać ślinotok, wymioty, biegunkę, a w ciężkich przypadkach poważne zatrucie.

Trawa bywa też zanieczyszczona jajami pasożytów, kawałkami szkła lub niedopałkami papierosów. Na trawnikach mogą rosnąć rośliny toksyczne dla psów, takie jak bluszcz, bukszpan, rododendron czy hortensja. Dlatego psu ze skłonnością do skubania trzeba zapewnić bezpieczne, niepryskane miejsce do spacerów.

Ostre i twarde źdźbła bywają niebezpieczne także mechanicznie. Mogą podrażnić śluzówkę jamy ustnej, utknąć w gardle lub wbić się w okolice odbytu, o czym świadczy charakterystyczne saneczkowanie.

Jak reagować, gdy pies je trawę?

Jeśli zwierzak podjada trawę okazjonalnie, nie robi tego łapczywie i nie wymiotuje, zwykle nie trzeba interweniować. Wystarczy obserwować pupila i nie pozwalać mu zjadać zieleniny z miejsc o nieznanym pochodzeniu. Spokojna reakcja opiekuna jest ważna, bo u zdrowego psa podgryzanie trawy to najczęściej naturalny element spaceru.

Gdy zachowanie staje się kompulsywne, pojawiają się wymioty, biegunka lub inne objawy, konieczne jest dokładniejsze sprawdzenie stanu zdrowia. Pomocne może być też przeanalizowanie diety i poziomu codziennej aktywności.

Jak ograniczyć zjadanie trawy?

U psów, które skubią zieleninę z nudów lub w nadmiarze, warto wypróbować kilka rozwiązań:

• odwracanie uwagi za pomocą zabawki, przysmaku lub komendy,
• trening komend „zostaw” i „puść”,
• zapewnienie większej dawki ruchu i zajęć węchowych,
• tymczasowe zastosowanie kagańca w miejscach, gdzie trawa może być skażona.

Kiedy udać się do weterynarza?

Konsultacja z lekarzem weterynarii jest wskazana, gdy pies je trawę bardzo często i towarzyszą temu wymioty, biegunka, apatia, brak apetytu lub ból brzucha. Sygnałem alarmowym są wymioty z krwią, obecność ciał obcych w zwróconej treści lub trawa zjadana tuż przed porannym posiłkiem. Poranne wymioty pianą i żółcią po zjedzeniu trawy mogą odpowiadać zespołowi wymiotów głodowych, związanemu z drażnieniem żołądka przez soki trawienne podczas długiej przerwy nocnej. Wtedy ulgę przynosi zwiększenie liczby posiłków i podanie kolacji bliżej snu.

Niepokój powinno wzbudzać także obsesyjne zjadanie rzeczy niejadalnych, takich jak kamienie, skarpetki czy plastik. Wtedy podstawą jest najpierw badanie kliniczne, a dopiero później ewentualna praca z behawiorystą.

Jeśli pies po zjedzeniu trawy ma trudności z oddychaniem, ślini się nadmiernie lub traci przytomność, liczy się natychmiastowa pomoc lekarza weterynarii. Takie objawy mogą oznaczać kontakt z silnie toksyczną substancją albo zadławienie twardym źdźbłem.