Zakażenia Mustelae L ‚Helicobacter wydaje się być częstą przyczyną zapalenia żołądka u domowych fretek. Helicobacter jest gram ujemną pałeczką, która zwykle kolonizuje okolice odźwiernika żołądka praktycznie w 100% zwierząt już wieku od 5-6 tygodni. Mikroorganizm powoduje nacieczenie limfoplazmatyczne i niszczenie śluzówki gruczołowej, prowadząc do łagodnego zapalenia błony śluzowej żołądka. Nie leczona, choroba może powodować owrzodzenia i zejścia śmiertelne.

Do rozwoju choroby w postaci wrzodziejącego zapalenia błony śluzowej dochodzi pod wpływem czynników stresogennych takich jak:

  • niedostateczna ilość karmy i wody
  • zmiana diety
  • żywienie nieodpowiednią karmą

Objawy

Objawy kliniczne występują rzadko. Choroba dotyczy zwierząt młodych (najczęściej w wieku 14-20 tyg.) i charakteryzuje się:

  • brakiem apetytu
  • oznakami letargu
  • szybkim spadkiem masy ciała
  • oraz różnego stopnia odwodnieniem, spowodowanym przewlekłą biegunką
  • rzadko występują wymioty
  • zgrzytanie zębami

Diagnoza

Wywiad i badanie kliniczne pozwoli wykluczyć wiele z potencjalnych przyczyn. Helicobacter potwierdza badanie histopatologiczne bioptatów z błony śluzowej żołądka pobranych z okolicy odźwiernika, gastroskopia z biopsją żołądka przy użyciu 3mm endoskopu.

Objawami odróżniającymi od innych chorób o podobnym przebiegu jest:

  • czarny smolisty kał (krew w kale)
  • limfocytoza obwodowa
  • niedokrwistość regeneratywna (anemia)

Leczenie

Dobry sukces w leczeniu odnosi:

  • amoksycylina (10-15 mg / kg m.c. doustnie co 12 godzin) 
  • w połączeniu z metronidazolem (15-20 mg / kg co 12 godzin ustnie) przez 3 tygodnie
  • przy owrzodzeniach podajemy cymetydynę (10 mg / kg co 8 godzin) lub famotydynę (0,25-0,50 mg/kg raz dziennie) – leki hamujące wydzielanie kwasu w żołądku

Inne leczenie obejmuje podawanie:

  • ranitydyny i cytrynianu bizmutu 17-24mg/kg (bądź innych soli bizmutu – Ventrisol) 
  • i klarytomycyny 12,5mg/kg  – oba podawane doustnie 3x dziennie

Helicobacter szybko mogą się uodpornić na jeden z leków, dlatego istotne jest podawanie leków łącznie, gdyż stosowanie ich pojedynczo może nie przynieść dobrych rezultatów.*

Wyraźną poprawę obserwuje się już po dwóch dniach, jednak terapia musi trwać co najmniej dwa tygodnie do trzech. Często konieczne nawadnianie można wykonywać podskórnie podając płyny wieloelektrolitowe, które fretki bardzo dobrze tolerują.

W okresie stresu mogą następować nawroty choroby, dlatego istotne jest, aby w okresie leczenia usunąć przyczyny stresu oraz podawać łagodny i lekkostrawny pokarm, aby wzmóc apetyt i zniwelować cykl sprzyjający tworzeniu się wrzodów.

Dieta

Fretka MUSI jeść i pić, jeśli nie chce trzeba ją karmić i poić „siłą” (strzykawką, z łyżeczki, z palca).

Biegunka powoduje odwodnienie, więc płyny są tu szczególnie ważne. Możemy karmić fretkę zupkami nawadniającymi i bardzo kalorycznymi:

Do koktajlu można dodawać:

Uwaga!

Każda z książek lub każdy z artykułów, wykorzystany do opracowania niniejszego tematu, został opublikowany jakiś czas temu, w związku z powyższym niektóre metody leczenia i leki mogą być nieaktualne (wycofane z obrotu lub nigdy nie dopuszczone do obrotu w Polsce), ale Wasz lekarz weterynarii na pewno będzie wiedział czym można je zastąpić.

Większość informacji na tych stronach napisali ludzie, którzy mają duże doświadczenie w hodowli fretek jednak nie są weterynarzami. Wszystkie teksty były konsultowane ze specjalistami. Każda chora fretka powinna natychmiast znaleźć się u wykwalifikowanego i doświadczonego weterynarza, który specjalizuje się w leczeniu fretek. Pamiętaj fretki należą do zwierząt, u których symptomy choroby występują bardzo późno, co może prowadzić do ich nagłej śmierci. Nie próbuj żadnych “domowych sposobów” bez konsultacji ze specjalistą, nawet jeśli jakiś znajdziesz gdzieś w tekście na tej stronie. Informacje tu zawarte mogą powiększyć Twoją wiedzę i wyczulić Cię na niespecyficzne objawy w zachowaniu Twojej fretki, ale pamiętaj niewłaściwa, samemu postawiona diagnoza może decydować o jej życiu. Wszystkie prawa zastrzeżone!

tłumaczenie: Eva
korekta i uzupełnienia: Ana

foto:
1) ferretta.pl
© Fotki, zdjęcia i ryciny zamieszczono w celach poglądowych, dydaktycznych, informacyjnych lub szkoleniowych © All rights reserved or Some rights reserved, publikacja powyższych zdjęć wymaga zgody autorów

literatura:
[1] „Tchórz” Marcin Brzeziński, Jerzy Romanowski, 1997
[2] „Hodowla tchórzy” Maria Bednarz, Andrzej Frindt, 1991
[3] „Fretki: warunki zdrowotne, hodowla, rozpoznanie i leczenie chorób” Maggie Lloyd, 1999
[4] „Biology and diseases of the ferret” Fox JG., 1988, 1998
[5] „Ferret husbandry, medicine, and surgery” John H. Lewington, 2000
[6] „Ferret for dummies” K. Schilling, 2007
[7] „How to read your report” Wellness Inc., 1993
[8] „Practical ferret medicine and surgery for the private practitioner” Finkler M., 1993
[9] „Ferret medicine and surgery” Brown S., 1992, 2001
[10] „Ferret breeding” James McKay, 2006
[11] „Fretki – specyfika chowu pokojowego oraz najważniejsze problemy zdrowotne”, Dr Ewa Śmielewska-Łoś, lek. wet. Tomasz Piasecki, Magazyn Weterynaryjny vol. 11 nr 74/2002
[12] furetti.com
[13] „Hodowla zwierząt futerkowych”, Władysław Herman, PWN 1986