Jak prawidłowo pobrać kał do badania parazytologicznego?

  • kał należy pobrać przed rozpoczęciem leczenia
  • zebrać z kilku miejsc oddawania kału, najlepiej z końcowego fragmentu stolca, do sterylnego pojemnika jednorazowego użytku
  • pobierać trzykrotnie, najlepiej przez 3 kolejne dni
  • próbki przechowywać w lodówce w szczelnym pojemniku
  • minimalna objętość to grudka wielkości orzecha włoskiego
  • próbkę zbiorczą należy przesłać do laboratorium w ciągu 3 dni od pobrania ostatniej próbki

Do badania kału w kierunku pasożytów jelitowych (nicieni, tasiemcy oraz pierwotniaków) wykonujemy próbkę zbiorczą kału, najlepiej z 2-3 dni… Badanie takie jast najbardziej miarodajne ponieważ wiele pasożytów wydala jaja okresowo, tak że przynosząc do badania próbkę poranną można nic nie znaleźć, ale w wieczornej już tak… Z każdego oddanego stolca powinno się pobrać mały fragment o średnicy około 1x1cm, najlepiej z końcowego odcinka, tam gdzie stolec jest zaostrzony na końcu, ponieważ naukowo udowodniono, że tam zwykle znajduje się najwięcej jaj pasożytów… Kał podczas zbiórki przechowoujemy w lodówce, a następnie przynosimy do zbadania do lecznicy weterynaryjnej…

Przy kontakcie z kałem zwierząt należy zachować podstawowe zasady higieny, wszelkie czynności najlepiej wykonywać w rękawiczkach, a po pobraniu próbek do badania umyć ręce…

Metody badania kału

W zależności od rodzaju szukanych pasożytów dobiera się odpowiednie metody badawcze:

  • najczęściej kał badany jest metodą flotacji (zwierzęta mięsożerne) – jest to metoda, która wykorzystuje nasycone roztwory soli, które powodują wypływanie jaj pasożytów na powierzchnię roztworu skąd pobiera się próbki i ogląda pod mikroskopem (w zależności od wyglądu morfologicznego jaj oraz ich wielkości można zidentyfikować rodzaj pasożyta)
  • kał można również badać pod kątem wydajności enzymów trawiennych, np. w przypadku podejrzenia zewnątrzwydzielniczej niewydolności trzustki, wykonujemy badanie wydajności, tzw. trypsyny w kale – ponieważ enzym ten ma krótki okres półtrwania, co znaczy że dosyć szybko zaczyna się rozkładać w kale, to badanie należy przeprowadzić niezwłocznie po oddaniu stolca przez zwierzę, tak żeby próbka była możliwie najświeższa (w tym przypadku kału nie wstawiamy do lodówki, nawet na chwilę przed badaniem) – prawidłowy wynik to 100% wydajność 

Uwaga!

Większość książek lub artykułów, wykorzystanych do opracowania niniejszego tematu, zostało opublikowanych jakiś czas temu, w związku z powyższym niektóre dane, metody leczenia i leki mogą być nieaktualne (wycofane z obrotu lub nigdy nie dopuszczone do obrotu w Polsce), ale Wasz lekarz weterynarii na pewno będzie wiedział czym można je zastąpić.

Większość informacji na tych stronach napisali ludzie, którzy mają duże doświadczenie w hodowli fretek jednak nie są weterynarzami. Wszystkie teksty były konsultowane ze specjalistami.

Każda chora fretka powinna natychmiast znaleźć się u wykwalifikowanego i doświadczonego weterynarza, który specjalizuje się w leczeniu fretek. Pamiętaj fretki należą do zwierząt, u których symptomy choroby występują bardzo późno, co może prowadzić do ich nagłej śmierci. Nie próbuj żadnych “domowych sposobów” bez konsultacji ze specjalistą, nawet jeśli jakiś znajdziesz gdzieś w tekście na tej stronie. Informacje tu zawarte mogą powiększyć Twoją wiedzę i wyczulić Cię na niespecyficzne objawy w zachowaniu Twojej fretki, ale pamiętaj niewłaściwa, samemu postawiona diagnoza może decydować o jej życiu.

Wszystkie prawa zastrzeżone!

by: Ana

foto: 
1) webicina.com
© All rights reserved or Some rights reserved, publikacja powyższych zdjęć wymaga zgody autorów

literatura:
[1] „Tchórz” Marcin Brzeziński, Jerzy Romanowski, 1997
[2] „Hodowla tchórzy” Maria Bednarz, Andrzej Frindt, 1991
[3] „Fretki: warunki zdrowotne, hodowla, rozpoznanie i leczenie chorób” Maggie Lloyd, 1999
[4] „Biology and diseases of the ferret” Fox JG., 1988, 1998
[5] „Ferret husbandry, medicine, and surgery” John H. Lewington, 2000
[6] „Ferret for dummies” K. Schilling, 2007
[7] „How to read your report” Wellness Inc., 1993
[8] „Practical ferret medicine and surgery for the private practitioner” Finkler M., 1993
[9] „Ferret medicine and surgery” Brown S., 1992
[10] „Ferret breeding” James McKay, 2006
[11] resmedica.pl
[12] labtestsonline.pl